Uzun ve ağır bir sessizliğin ardından…
"Yuan! Yuan! Yuan!"
Yuan bir anda irkildi. Gözleri yarı kapalıydı, nefesi düzensizdi.
"Ha…"
"Yuan, uyandın mı?"
"Uyandım… tamam…"
Sesin sahibi Yamoto'ydu. Ama ses tonunda alışılmadık bir şey vardı. Soğukluk… ve gerilim.
"Gel. Ana odaya."
Yuan fazla düşünmeden ayağa kalktı. İçinde sebebini açıklayamadığı bir huzursuzluk vardı.
Ana odaya girdiğinde herkesin orada olduğunu gördü.
Hiç kimse konuşmuyordu.
Ama hepsinin yüzünde aynı ifade vardı:
Beklenti… ve hafif bir korku.
Yamoto derin bir nefes aldı.
"Hani… bir ara ormanın genişlemesi durmuş demiştim ya…"
Kısa bir duraksama.
"Tekrar başladı."
O an, sanki odanın içinden ince bir rüzgar geçti.
Kimse konuşmadı.
Yamoto ellerine baktı. Parmakları hafif titriyordu.
"Üstelik bu sefer farklı… Dallar değişmiş. Ateşim yetmiyor."
Bu söz, odadaki havayı ağırlaştırdı.
Yuan kaşlarını çattı.
"Ne yapacağız?"
Yamoto başını kaldırdı. Gözlerinde kararlılık vardı.
"Daha güçlü bir ateş lazım."
Kısa bir duraklama.
"Bunun için… Elite bir kabusun kanı."
O an herkesin bakışı değişti.
"Kanını alıp ateşimle birleştirirsem… bu sefer yakabilirim."
Bir anlık sessizlik.
Sonra…
"Gidip avlayacağız."
Herkes birbirine baktı.
Ve neredeyse aynı anda—
"Tamamdır!"
Bu bağırış, gerilimi bir anlığına kırdı.
Kısa süre sonra hepsi dışarıdaydı.
Adımlar yankılanıyordu.
Hava… garip bir şekilde ağırdı.
Xen, Yamoto'nun yanına yaklaştı.
"Nasıl bir şey bu kabus?"
Yamoto'nun sesi yine sakindi ama bu sefer içinde net bir uyarı vardı:
"Yıllar içinde belki bir kez görülür."
Herkes dikkat kesildi.
"Element kullanır."
Kısa bir sessizlik.
Notch kaşlarını kaldırdı.
"Yani?"
"Buz. Ateş. Su… Ne isterse."
Elizabeth'in yüzü gerildi.
Yamoto devam etti:
"Ve… çok hızlıdır."
Bu söz, ortamın ağırlığını artırdı.
Momo hafifçe ekledi:
"Elizabeth bile saldırıları göremeyebilir."
Elizabeth refleks olarak gözlerini yere indirdi.
Notch gülümsedi.
"Görmesine gerek yok. Yumruklarımı hisseder."
Hafif bir gülüş yayıldı.
Gerilim… çok az da olsa kırıldı.
Yol boyunca Naho ve Yuan'ın göz göze gelişleri dikkat çekiyordu.
Kısa bakışlar.
Küçük gülümsemeler.
Ama bu huzur…
Uzun sürmedi.
(Adım sesleri…)
Yamoto bir anda durdu.
"Şuraya geçin."
Herkes sessizce ilerledi.
Ve sonra…
Onu gördüler.
Devasa.
Ağır.
Ama… garip bir şekilde dengesiz hareket ediyordu.
Sanki her an hızlanabilecekmiş gibi.
Yamoto'nun sesi sertleşti:
"Hazır olun…"
Kabus başını kaldırdı.
Ve bir anda—
"ŞİMDİ!"
Herkes saldırdı.
Ama…
Hiçbir şey bekledikleri gibi gitmedi.
Kabus bir anda kayboldu.
Bir gölge gibi…
Yuan'ın gözleri büyüdü.
"Bu hız…!"
Bir anda arkasında belirdi.
Alev.
Devasa bir alev dalgası.
Yuan refleksle kalkan oluşturdu.
Çarpışma anında hava titredi.
"Geri çekilin!"
Ama kabus durmuyordu.
Bir büyü daha.
Sonra bir tane daha.
Su.
Ateş.
Buz.
Hepsi arka arkaya geliyordu.
Momo kayaları fırlattı.
Kabus elini kaldırdı—
Bir darbe.
Kayalar yön değiştirdi.
Elizabeth'e doğru savruldular.
"Dikkat!"
Naho bir anda hareket etti.
Elizabeth'i son anda çekti.
Ama yere düştüler.
Kabus durmuyordu.
Xen saldırdı—
Son anda kaçtı.
Notch vurdu—
Boşa gitti.
Yamoto'nun ateşi—
Su ile söndürüldü.
Kaos.
Tam anlamıyla kaos.
Yuan dişlerini sıktı.
"Böyle devam ederse…"
Ama o anda—
"Naho!"
Herkes ona baktı.
Naho'nun gözleri farklıydı.
Korku vardı…
Ama onun arkasında bir şey daha vardı.
Kararlılık.
"Sadece… bir şey yapın."
"Ne?"
"Ben diyene kadar saldırmayın."
Herkes şaşkındı.
Ama…
Yamoto başını salladı.
"Tamam."
Ve Naho koştu.
Ama bu sefer…
Saldırmadı.
Sadece kaçtı.
Kabus ona yöneldi.
Yumruk—
Son anda kaçış.
Büyü—
Milim farkla kurtuluş.
Her hareket…
Ölümle burun buruna.
Yuan'ın kalbi sıkıştı.
"Bu… delilik…"
Ama Naho durmuyordu.
Koşuyordu.
Nefesi düzensizleşti.
Bacakları titremeye başladı.
Ama devam etti.
"Biraz daha…"
Kabus hızlanmaya çalıştı.
Ama…
Hareketleri ağırlaşmaya başladı.
Bir anlık boşluk.
Naho'nun gözleri açıldı.
"ŞİMDİ!"
Notch öne atıldı.
Yumruk.
Bir tane daha.
Zemin çatladı.
Kabus sendeledi.
Momo'nun kayaları gökyüzünü kapladı.
Ezildi.
Yamoto'nun ateşi—
Her şeyi yuttu.
Bir patlama.
"Bitti…"
Kimse hareket etmiyordu.
Sonra…
Yavaşça rahatladılar.
"Başardık…"
Ama…
Bir ses.
Taşlar… hareket etti.
Kabus tekrar ayağa kalktı.
Daha öfkeli.
Daha karanlık.
Elinde alev toplandı.
"Hayır…"
Kimse yetişemezdi.
Bir anda—
Bir ışık.
Bir hareket.
Bir kılıç.
Kabusun kalbine saplandı.
Sessizlik.
Naho.
Nefes nefeseydi.
Eller titriyordu.
Ama gözleri…
Kararlıydı.
Kabus yavaşça çöktü.
Bu sefer…
Gerçekten öldü.
Kimse konuşmadı.
Sonra…
Yavaşça herkesin bakışı Naho'ya döndü.
Hayranlık.
Şaşkınlık.
Ve…
Kabul.
---
Yamoto diz çöktü.
Kandan örnek aldı.
Yüzünde hafif bir gülümseme oluştu.
"Başardık…"
Ayağa kalktı.
"Gidiyoruz."