Yuan'ı eve taşıdıktan sonra Yamoto hemen göğsünü dikmeye başladı.
Herkes aynı duyguları hissediyordu.
Titriyorlardı.
Hızlı nefes alıyorlardı.
Şaşkındılar.
Öfkeliydiler.
Üzgündüler.
Herkes bir şey söylemek istiyordu ama kimse konuşamıyordu.
Sessizlik, odanın içine çökmüştü.
"NEDEN?!"
Elizabeth'in sesi tüm odayı yardı.
Bir kez.
İki kez.
Üçüncüde sesi kırıldı.
Ve sonra ağlamaya başladı.
O ağlamayı kimse tutamadı.
Bir anda herkes çöktü.
Ağlama büyüdü.
Karıştı.
Saatler sürdü.
En sonunda Yamoto dışarı çıktı.
Herkes ona baktı.
Korku…
Şaşkınlık…
Bekleyiş…
Yamoto derin bir nefes aldı.
"Na- Naho az daha erken davransaydı… kalbi tamamen çekecekti."
Yutkundu.
"Neyse ki Elizabeth son saniyede yetişti. Yoksa…"
Vücudu titredi.
"Konuşamıyorum…"
Bir an durdu.
"Yuan bayılmış. Ama bayılmadan önce çok acı çekti. Ölümsüz olmasaydı…"
Gözlerini kapattı.
"Ölürdü."
Bu söz odanın içine bir çekiç gibi düştü.
Yamoto bir anda yere oturdu.
Ağlamaya başladı.
Sessiz değil.
Kırılarak.
Herkes şoktaydı.
Ama kimse konuşmadı.
Uzun süre geçti.
Kimse hareket etmedi.
En sonunda Yamoto ayağa kalktı.
"Nereye gidiyorsun?"
"Odama."
Momo bir adım attı.
"Bir şey sorabilir miyim?"
Yamoto durdu.
"Eğer kalbini tamamen çekseydi… ölür müydü?"
Yamoto kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi:
"Hayır."
"Ölmezdi."
Bir an durdu.
"Ama…"
"Sonsuza kadar acı çekerdi."
Bu söz Momo'yu da sarstı.
Herkes odalara çekildi.
Zor da olsa uyudular.
Sabah.
Ana oda.
Sessizlik yine oradaydı.
Kapı açıldı.
Yuan.
Herkes refleks olarak döndü.
Ama Yuan hiçbir şey söylemedi.
Sadece kapıyı açtı.
Ve çıktı.
Xen bir adım attı:
"YUAN NERE—"
Yamoto onun ağzını kapattı.
"Dur."
Bakışları ciddiydi.
"Şu an şokta. Yalnız bırakmayın. Takip edin."
Herkes sessizce onu takip etti.
Yuan yürüyordu.
Boş.
Düz.
Donuk.
Duruyor.
4–5 saniye.
Sonra tekrar yürüyordu.
Ve vardığı yer…
Uçurumdu.
Herkes bunu anladı.
Ama kimse konuşmadı.
Yuan uçurumun kenarına geldi.
Rüzgar saçlarını savuruyordu.
Kıyafetleri dalgalanıyordu.
Dakikalar geçti.
Kimse saymadı.
Sonra Yuan kendini bıraktı.
"YUAN!"
Herkes koştu.
Aşağıda…
Yuan vardı.
Kanlar içinde.
Ama yaşıyordu.
Yamoto diz çöktü.
Vücudunu kontrol etti.
"Yaşıyor…"
Yutkundu.
"Ama çok ağır…"
Yuan gözlerini açtı.
Ve ağlamaya başladı.
Hafif bir gülme sesi.
"Efendim Lee…"
"Ne yazık ki görev başarısız oldu… beni affedecek misiniz?"
Lee bakıyordu.
"Sorun değil."
"Naho…"
"Planın ilk aşaması başarılı oldu."
Naho şaşırdı.
"Ama nasıl?"
Lee gülümsedi.
"Sende bir gün göreceksin sebebini."