Yuan yavaş adımlarla eve doğru yürüyordu.
Adımlarını kendi atmıyordu sanki.
Arkadaşları onu taşıyordu.
Hiçbiri konuşmadı.
Konuşamazlardı.
Eve vardıklarında Yuan doğruca yatağına geçti.
Sessizliği kendi bozdu.
Soğuk bir sesle:
"Beni… yalnız bırakır mısınız?"
Kimse itiraz etmedi.
Yavaşça çıktılar.
En son Elizabeth kaldı.
Yuan'a baktı.
"Biz her zaman yanındayız."
Yuan gözlerini ona çevirdi.
"Soğuk… ama kırılmış bir sesle:"
"Biliyorum."
Kapı kapandı.
Yalnızlık.
Ama bu sıradan bir yalnızlık değildi.
Bu…
İnsanının içinde yankılanan türden bir boşluktu.
Yuan'ın gözlerinden yaşlar süzüldü.
Sessiz.
Ağır.
Anlamsız.
Elleri titriyordu.
Nefesi düzensizdi.
Vücudu terliyordu.
Elleri…
Kanlıydı.
Başını kaldırdı.
Gözleri doluydu.
"NEDEN BEN?!"
"TANRI!"
"SANA DİYORUM!"
"NEDEN BEN?!"
"BENİMLE OYUN MU OYNUYORSUN?!"
"BENİ İZLEYİP GÜLÜYOR MUSUN?!"
"BEN SANA NE YAPTIM?!"
Bu bağırışlar odada yankılandı.
Ama cevap yoktu.
Yuan yavaşça yere baktı.
Elini uzattı.
Bir hançer aldı.
Eli titriyordu.
Ama korktuğu şey ölüm değildi.
Yaşamak.
Hançeri kaldırdı.
Ve sapladı.
"NEDEN BEN?!"
Bir kez daha.
"NEDEN?!"
Bir kez daha.
"TANRI!"
Kan akıyordu.
Ama o hissetmiyordu.
Tam kalbine saplayacaktı ki—
Kapı açıldı.
Yamoto.
Yamoto bir anda Yuan'ın elini tuttu.
Hançer durdu.
Yuan başını kaldırdı.
Gözlerinden yaşlar akıyordu.
Yamoto hiçbir şey demedi.
Sadece ona sarıldı.
Bir saniye.
İki saniye.
Sonra kapı tekrar açıldı.
Momo.
Elizabeth.
Xen.
Notch.
Hepsi geldi.
Hepsi ona sarıldı.
Yamoto konuştu.
Sesi sakindi.
Ama güçlüydü.
"Sen hepimize yardım ettin."
"Şimdi sıra bizde."
"Biz seni bırakmayacağız."
Yuan'ın sesi değişti.
Kırılmıştı.
Ama ilk defa…
Biraz daha sıcaktı.
"Teşekkür ederim…"
Bir süre daha öyle kaldılar.
Sonra…
Bir ses.
Herkes dondu.
"Lee…"
Yamoto hemen dışarı çıktı.
Diğerleri arkasından.
Ama…
O Lee değildi.
Rüzgar şiddetlendi.
Gökyüzü karardı.
Kargalar.
Yüzlerce.
Hayır…
Binlerce.
Fırtına büyüdü.
Ve orada…
Bir figür.
Kapşonlu.
Arkası…
Bir ordu.
Kabuslar.
Sayısız kabus.
Herkes silahını çekti.
Yuan dışarı çıktı.
Ve o sesi duydu.
Gülme.
Kahkaha.
Ölüm gibi bir ses.
Yuan dondu.
Vücudu titremeye başladı.
Figür kapşonunu kaldırdı.
Naho.
Herkes şoktaydı.
Yuan hareket edemiyordu.
Sadece bakıyordu.
Göz bebekleri titriyordu.
Naho gülümsedi.
Momo fısıldadı:
"Bu… mümkün değil…"
Yamoto Yuan'a baktı.
Ve gerçeği gördü.
Korku.
Ve anladı.
"Naho'nun bu kadar hızlı olmasının sebebi…"
Kısa bir duraklama.
"Yuan'ın toparlanmasına izin vermemesi."