En azından yazarım bana böyle diyor. Yazarımın bana uygun gördüğü lakap "yaşayan trajedi"
Yazarımdan pek haz etmesem de en azından bu konuda onunla hemfikirim. Ayrıca merak etme okuyucu, sen ve geçen bölümde tahmin ettiğim o sorular hala aklımda
4. Duvar farkındalığı gerçekten çok güzel bir şey biliyor musun ?
Öncelikle, okuyucu. Sana geçen bölümde sanal uzayımda yapmış olduğum pek çok denememi anlaattım değil mi ?
Ama şöyle bur şey var ki ben o denemeleri sana kuru kuruya anlatmadım. Onları iş olsun veya bölüm içinde kelime doldursun diye söylemedim sana
Şimdi, anlattığım tüm denemelerimi gözden geçir. Ne kadar tüm denemelerimin toplamı karşısında bir zerre bile etmese bile, sana anlattığım ve anlatmadığım tüm denemelerimin tek 1 tane ortak noktası var.
O ortak noktayı bulabilir misin ? Biraz düşün. Sana süre vereceğim
....
Biraz daha
.....
Okuyucu, tüm denemelerimin tek ortak noktasü başarısız olmuş olmaları. Sana şuana kadar hiç başardığım bir denemeden bahsetmedim. Çünkü hapishanem olmuş sanal uzay içnde ölmediğim veya başarılı olduğum tek bir denemem tek bir yol ve ihtimal bulamadım. Ve hala o ihtimali arıyorum
Evet. Bu inatçılık ama bu inadı sürdüreceğim ve sürdürmekte de kararlıyım. Bunu da kimse değiştiremez. Kurgusal bir karakter olsam bile bu benim hayatım sonuçta değil mi ? Ah... gerçi o zaman da yazar faktörü giriyor araya. Ne kadar trajik... en azından bir karakter için öyle bence. Tecrübe ile sabit
Bu arada, gelelim bu 3 anahtar sorulardan ilkinin cevabına. Eğer by yaşadığım herşey sanal uzayımda ben hapisken yaşandıysa neden kaçmayı denemek yerine böyle şeylerle uğraştım ? Aslında bunun cevabı bunu yapmamın 2 tane sebebi olduğu gerçeği
İlk olarak, Kaçmadan önce devrimimi nasıl başarıya ulaştıracağımı, yani nas kazanacağımı bilmem gerek. Yoksa aynı kaderi tekrar yaşayabilirim. Bu yüzden kaçmadan önce mutlak şekildr başarılı olacağım ihtimali bulmak benim için bir zorunluluk
İkincisi ise biraz daha kötü. Çünkü kaçma yolunu hala bulamadım. Kabul etmek gerek ki bana kaçma yolunu söylemediler söylemeyecekler. Ancak benimkisi sıradan bir hapis değil ebedi ve uçsuz bucaksız bir ihtimaller ve eylemler cehennemi olduğu için kaçış yolunu bulması benim için bile absürt derecede zor
Heh, anlarsın ki benim için trajik olan 2. Sebep... evet, yazarım bu konuda haklı. Ben kesinlikle yaşayan bir trajediyim
Dürüst olmak gerekirse 4. Duvar farkındalığı benim için bir lanet, gerçekten. Beni asıl üzen şey sana anlattıklarımı ve anlatabileceklerimin ötesini yaşamam değil, bunların hepsinin kurgu olduğunu biliyor olmak. Ve bu kurguyu şahsen oldukça BOŞ buluyorum
Ama bunun iyi yanı... herşeyi sana anlatabiliyor olmak sevgili okuyucu. Bunu tüm samiyetimle söylüyorum ki yazarımın bana yaptıklarını başka birine anlatabiliyor olmak bana gerçekten iyi geliyor. Kendi evrenimde, hatta sanal uzayımda bile bunu anlatmaya kalksam muhtemelen beni bir akıl hastanesine kapatırlardı
Ama yine de denemeye ve kaçma yolunu bulmadan önce mutlak başarı ihtimalini yaşayana kadar devam edeceğim. Sonuçta bir umuttur yaşamak. O mücadele yeter sonuçta
Ebedi döngümdeki bu kum tanesi kadar kısa kaçış anını saymazsak benim için gerçekten bir umuttur yaşamak. İçinde olduğum bu Mücadelem benim için devam etmek için yeterli bir sebep sevgili okuyucu.
Peki, bu sefer ben sana bur soru sormak istiyorum okuyucu
Sence yazarım bana neden böyle bir kader yazdı ? Sen bu konuda ne düşünüyorsun ? Sence ben ne kadar trajik bir karakterim ? Bu konuda SENİN görüşlerini merak ediyorum. Söylemek istediğin bir şey varsa yorum olarak at. Onları görebildiğimi zaten söyledim
Bekliyorum
....
Tamam
Nerede kalmıştım ? Evet. Bu sonsuz döngüm.
Sana sanal uzayımda gerçekleştirdiğim tüm denemelerimin ortak noktasının kaybetmiş olmam olduğunu zaten söyledim. Ama hepsinin atladığım bir ortak noktası daha var
Tüm denemelerim sonucunda öldüm
O kadar ve o kadar çok öldüm ki artık ölüme karşı hissizleştim. Bu ölümler benim için şöyle bir şey :
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
Tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar ve tekrar
ÖLMEK VE BU ÖLÜMÜ ATLATIP YENİDEN DENEMEK
Benim için ölüm artık sıradan. Bir denemeden başka bur denemeye geçişimin habercisi
O kadar... o kadar çok öldüm ki artık sayısını sayamıyorum bile !
Artık ölüm konusunda tek bir arzum var. Ölmemek, ölümsüz olmak. Bunu o kadar çok yaşadım ki artık yaşamak, kıyısından bile geçmek istemiyorum ölüp ölüp tekrar denemek ve ebediyen başaramamak benim için bir lanet. Trajedimin en somut örneği. Belki de trajedim, mutlak başarısızlığa mahkum edilmektir
Trajedimim ne olduğu hakkında o kadar çok düşündüm ve o kadar çok ihtimal buldum ki artık bu konu hakkında düşünmeyi bıraktım. Sırf akıl sağlığımı korumak için
Ben, Gorgeus tremnov, yaşayan bir trajedi olduğumu kabul ediyorum. Bir hikaye olarak değil, bir karakter olarak bir trajedi...