Öğlen 1 civarı, önümüzdeki 3 yıl boyunca evim olacak yurda vardım.
Birinci kattaki resepsiyonist bana 401 numaralı odanın anahtarını ve ufak bir kullanım rehberi verdi. Asansöre bindiğimde, rehberi karıştırırken dikkatli notlar gördüm: çöp atma günü, gürültü sınırı, enerji tasarrufu gibi uyarılar.
"Gaz ve elektrik sınırlaması koymamışlar, ha… İlginç."
Puanlardan otomatik kesinti yapılacağını sanmıştım ama öyle değildi.
Okul, öğrencilerin rahatını ve güvenliğini sağlamak için açıkça epey uğraşmıştı.
Yurtların karma olmasına şaşırdım. Öğrenciler arası ilişkiler yasak olduğuna göre, bu biraz beklenmedik bir uygulamaydı.
Oda, yaklaşık 8 tatami hasırı büyüklüğünde ve bugünden itibaren benimdi. İlk kez tek başıma yaşayacak olmam, garip bir heyecan ve rahatlama karışımı hissettirdi. Mezun olana kadar dışarıyla minimum iletişim, tamamen kendi alanım.
Gülümsedim, istemsizce.
Zihnim hâlâ Beyaz Oda'da kazandığı keskinlikteydi. Her ayrıntıyı saniyeler içinde hesaplayabiliyor, olasılıkları önceden görebiliyordum. Kendime dair farkındalık, içimde bir güç ve zekâ hissi uyandırıyordu; çevrede olup biteni neredeyse önceden seziyordum.
Okulun sağladığı imkanlar, diğer liselere göre açık ara daha iyiydi. Ama benim için esas önemli olan, özgürlüğü hissetmekti. Ortaokulda yasaklanan her şeyin ardından, şimdi kendi alanımda, kendi kurallarımla yaşayabiliyor olmak, tarifsiz bir histi.
Üniformamı önemsemeden yatağa zıpladım. Yorgun ama tatmin olmuş bir şekilde, ilerideki lise hayatımı dört gözle bekliyordum.