Aradan 9 yıl geçmişti.
Suko artık 16 yaşındaydı.
Gücünü neredeyse hiç kullanmıyordu. Çünkü kullandığında… işler gereksiz büyüyordu.
Okul bahçesinde duvara yaslanmıştı. Yanında Toge vardı.
Toge yere bakarak konuştu:
"Zayıflar hâlâ yaşıyor. Bu saçmalık."
Suko omuz silkti.
"Herkes güçlü olmak zorunda değil."
Toge kısa bir süre sustu.
"Sen değişmişsin."
Suko cevap vermedi.
—
Aynı gün…
Okulun arka tarafındaki eski bina.
Kapı gıcırdayarak açıldı. İçerisi karanlıktı.
Hava ağırdı. Sanki bir şey… bekliyordu.
Yerde bir parmak vardı.
Siyahlaşmıştı. Kurumuştu.
Ama içinden gelen şey… canlıydı.
Suko eğildi. Eline aldı.
İçinde bir varlık vardı.
Sessiz… ama fark ediliyordu.
"Onu bırak."
Suko arkasını döndü.
Kapıda bir öğrenci duruyordu. Gözleri direkt parmağa kilitlenmişti.
"O şey… Kurokuna'nın 30 parmağından biri," dedi. "Onu taşıyamazsın."
Suko parmağı cebine attı.
"Bakarız."
Çocuk bir adım attı.
"Şaka yapmıyorum—"
Tam o anda—
Duvar parçalandı.
Siyah, çarpık bir lanetli varlık ortaya çıktı.
Şekli sabit değildi.
Direkt Suko'ya saldırdı.
Suko yana kaydı.
Varlık duvara çakıldı.
Suko kısa bir bakış attı.
"Gereksiz."
Ama o anda…
Cebindeki parmak titredi.
Bir ses.
"Aldın… sonunda…"
Suko'nun gözleri bir anlığına değişti.
Varlık tekrar saldırdı.
Çocuk bağırdı:
"Geri çekil!"
Ama Suko hareket etmedi.
Parmağı çıkardı.
Birkaç saniye baktı.
Sonra—
Yuttu.
"Ne yapıyorsun sen—!"
Geçti.
Bir anlık sessizlik.
Sonra…
Zemin çatladı.
Suko'nun bedeni gerildi.
Gözleri açıldı.
Bakışı değişmişti.
"Demek… burası."
Sesi daha ağırdı.
Daha rahattı.
Suko'nun yüzünde siyah çizgiler oluştu.
"Uzun zamandır böyle bir şey bekliyordum."
Çocuk geri çekildi.
"Bu… Kurokuna…"
Suko'nun bakışı ona döndü.
Küçümseyiciydi.
"Bu kadar mı?"
Lanetli varlık geri çekilmeye çalıştı.
Ama geç kaldı.
Suko elini hafifçe kaldırdı.
Varlık parçalandı.
Hiçbir şey kalmadı.
Sessizlik.
Suko bir adım attı.
"Bu beden… idare eder."
Ama o anda—
Gözleri titredi.
İfade değişti.
Sanki içeride bir şey karşı koydu.
Suko'nun eli sıkıldı.
Kısa bir an…
Sonra—
Çizgiler kayboldu.
Gözler normale döndü.
Suko geri gelmişti.
Derin nefes aldı.
Çocuğa baktı.
"Çok konuşuyor."
Çocuk hâlâ şoktaydı.
"Sen… onu bastırdın mı?"
Suko başını hafif eğdi.
"Duruyor sadece."
Yerde hiçbir şey kalmamıştı.
Suko arkasını döndü. Yürümeye başladı.
"Dur!" dedi çocuk. "O parmaklar birleşirse—"
Suko durmadı.
"Biliyorum."
Elini cebine attı.
Boştu.
Ama önemli olan o değildi.
Artık içinde… başka bir şey vardı.
Ve o şey…
Bekliyordu.
Suko yürümeye devam etti.
Yüzü sakindi.
Ama içindeki sessizlik…
Artık tek değildi.