Sabah erken saatlerde uyandı. Temiz hava almak için bahçeye çıktı. İçinde bulunduğu durumu idrak etmeye çalışıyordu.
Farklı bir bedende yaşamak gittikçe zorlaşıyordu. İşler karmaşıklaşıyor, Martin'in tutumu da değişiyordu. Bu onu daha çok korkutuyordu. Bununla nasıl başa çıkacağını düşünmek zorundaydı. En önemlisi de Alex'ti. Alex ona bakarken sanki onu kaybedecekmiş gibi bakıyordu.
Saatini kontrol etti, sonra kahvaltı hazırlamak için mutfağa yöneldi.
O kadar dalmıştı ki Martin'in geldiğini fark etmedi. Martin ellerini arkadan beline doladı, yüzünü kadının boynuna gömdü ve kokusunu içine çekti.
— Neden uyanmadın?
Aşiyan panikledi. Alex görecekti.
Adam kıkırdadı.
— Ne olmuş? Karımı öpüyorum.
Aşiyan'ın gözlerinde canlanan anılarda Martin kadına acımasızca davranıyordu. Hatta neredeyse şiddet uygulayacak duruma geliyordu.
Sonunda onları bölen bir sesle arkalarını döndüler.
— Günaydın, sevgilim.
Alex'in sesiyle ikisi de ona baktı.
— Günaydın, anneciğim.
Martin kaşlarını çattı.
— Neden bana da sevgilim demiyorsun?
Kadının şaşkınlıktan çenesi düşecekti.
Martin, Alex'e döndü.
— Seni okula bırakmamı ister misin?
Alex başını salladı.
— Hayır, annem bıraksın.
— Pekâlâ. Motor artık yok.
— Ne demek yok? — diye çıkıştı Aşiyan.
— Neyse, gideceğiniz yere ben sizi bırakırım.
Adamın sözleri karşısında anne oğul itiraz etmedi.
Okula yaklaştıklarında anne oğul arabadan indi. Martin de indi. Uzaktan bakıldığında mükemmel bir aile gibi görünüyorlardı.
Martin aracına binerek uzaklaştı.
Okulun bahçesinde, çok da uzakta olmayan biri vardı. Sinirden gözleri dönmüşçesine Aşiyan'ı parçalara ayırmak istiyordu.
Martin şirkete vardığında ilk işi karısı için bir hediye almak oldu.
Bir kolyeydi.
Tasarımcının yeni modeliydi: "Yeniden Doğuş."
Bu kolye karısına uygundu.
Martin bir an şaşırdı. Kendisi için farkında olmadan o kadın için yaptıklarını düşündü. Gözlerini kapattı ve son birkaç geceyi hatırladı.
Bu nasıl olur?
Daha önce ona karşı böyle hissediyor muydu?
Ama şimdi...
İyi ki göndermedim onu uzağa.
Aşiyan okuldan ayrılır ayrılmaz Alex'in yanına Caroline, Toby'yle birlikte geldi.
Alay ederek konuşmaya başladı:
— Seni küçük sefil... Hâlâ Martin'in etrafında dolanıyorsunuz. O aptal annenle... Ama ne seni ne de anneni sevecek. Martin beni ve sevgili oğlumu seviyor. Onun göz bebeği biziz. Hep bizim yanımızda olacak. Sizi sefiller!
Caroline, Alex'i iterek sınıflarına doğru gitti.
Anne oğul küçük çocuk bahçede dona kalmıştı. Alex'in öfkeden gözleri kızarmıştı.
Bahçede başka biri daha onları bekliyordu.
Alex, Roselin'i görünce ona doğru yöneldi. Roselin, o olmadan sınıfa girmiyordu.
Roselin, Alex'in elini tuttu.
— Üzülme. Annemiz yanımızda ve o çok iyi bir anne.
Alex'in dizi, Caroline'ın itmesi nedeniyle yaralanmıştı. Hiçbir şey belli etmeden sınıfa girdi.
Martin cephesinde ise...
Her şey yolunda gidiyor gibiydi.
Sipariş ettiği kolye gelmişti. Teslimat Caroline'ın yanında gerçekleşti. Caroline bir an kolyenin kendisi için olduğunu düşündü.
Martin daha önceleri de ona hediyeler almıştı.
Caroline kutuya tam dokunacakken Martin'in sesi duyuldu:
— Ona dokunma. Karım için.
Kutuyu açtı.
Martin'in dudaklarında memnun bir gülümseme oluştu.
— Ona çok yakışacak.
Caroline'ın öfkesi gözlerinde beliriyordu.
Martin onu uyardı:
— Caroline, yerini unutma. Neden şirketimde olduğunu da unutma. Haddini aşma, yerini bil.
Kadın şaşırmıştı.
Martin daha önce hiç böyle davranmamıştı.
Bir şeyler değişiyordu.
Panik dalgası Caroline'ı sardı. Öfkeyle ellerini sıktı ve odadan çıktı.
Martin tekrar kutuyu açtı.
Aşiyan dün gece aklına geldi.
Kolyeye uzun uzun baktı.
Ve sonunda bir karar verdi:
"Onu kazanmalıyım."