Beyaz boşluk...
Hâlâ sonsuzdu.
Ne zaman vardı.
Ne de yön.
Toge sessizce duruyordu.
Fyora da konuşmuyordu.
İkisi de aynı yere bakıyordu.
Çünkü...
Orada biri vardı.
Ne gelmişti.
Ne de ortaya çıkmıştı.
Sanki en başından beri oradaydı.
Suko.
Siyah gözleri ikisine de çevrildi.
Uzun süre tek kelime etmedi.
Sessizlik...
İkisini de konuşamayacak kadar ağırlaştırıyordu.
Sonunda Suko hafifçe gülümsedi.
"İnsanlar..."
"...her zaman en büyük gücü arıyor."
Toge dikkatle dinliyordu.
"Ama güç..."
"...hiçbir zaman amaç olmadı."
Fyora başını eğdi.
"Evet, efendim."
Suko yavaşça yürümeye başladı.
Attığı her adımda...
Beyaz boşluk hafifçe dalgalanıyordu.
"Bir çocuğa bütün kütüphaneyi verirsen..."
"...ilk bakacağı şey resimler olur."
"Kozmoloji de böyledir."
"Çoğu kişi..."
"...yalnızca gördüğü kadarını anlamaya çalışır."
Toge sessizce sordu.
"O zaman..."
"...anlamak için ne gerekir?"
Suko durdu.
Başını hafifçe çevirdi.
"Dinlemek."
"Anlamak..."
"...öğrenmekten önce gelir."
Sessizlik yeniden çöktü.
Fyora ilk kez başını kaldırdı.
"Efendim..."
"...ben bile sizi tam anlayamıyorum."
Suko hafifçe güldü.
"Bu normal."
"Ben de..."
"...kendimi her zaman açıklamaya çalışmıyorum."
Toge şaşkınlıkla baktı.
"Neden?"
Suko gözlerini kapattı.
"Çünkü bazı cevaplar..."
"...hazır olmayan kişilere verilirse..."
"...sadece yeni sorular doğurur."
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra Suko tekrar konuştu.
"Bugün size hiçbir şey öğretmeyeceğim."
"Sadece konuşacağım."
Fyora ve Toge sessizce bekledi.
Suko uzaklara baktı.
"Bir gün..."
"...ikiniz de kendi yolunuzu seçeceksiniz."
"Belki aynı tarafta olacaksınız."
"Belki birbirinize karşı duracaksınız."
"Ama unutmayın..."
"Gücünüz..."
"...kim olduğunuzu belirlemez."
"Seçimleriniz belirler."
Toge başını eğdi.
İlk kez...
Suko'nun sözlerinde savaş değil...
Sakinlik hissediyordu.
Beyaz boşluk yeniden sessizleşti.
Bu kez...
Hiç kimse konuşmak istemedi.