Aradan birkaç gün geçmişti.
Her şey normal görünüyordu.
Dersler.
Koridorlar.
Öğrenciler.
Öğretmenler.
Ama Toge için hiçbir şey normal değildi.
Çünkü artık ne zaman Suko'ya baksa aklına yeni bir soru geliyordu.
Öğle arasıydı.
Suko sıranın üzerine kolunu koymuş camdan dışarıyı izliyordu.
Her zamanki gibi sessizdi.
Toge karşı sırada oturuyordu.
Gözleri istemsizce yine ona kaydı.
"Neden?"
Yine aynı soru.
Neden böyle davranıyordu?
Birkaç gün önce okulun çatısında otururken gökyüzüne saatlerce bakmıştı.
Sonra hiçbir şey olmamış gibi aşağı inmişti.
Sanki dünyanın en sıradan şeyiymiş gibi.
"Bu kadar şeyi bilen biri neden bu kadar sessiz?"
"Bu kadar güçlü biri neden hiçbir şey istemiyor?"
"Neden hiç öfkelenmiyor?"
"Neden hiç mutlu görünmüyor?"
Sorular çoğalıyordu.
Cevaplar ise yoktu.
Ders zili çaldı.
Öğretmen sınıfa girdi.
Herkes yerine geçti.
Suko ise hâlâ pencereye bakıyordu.
Öğretmen bile artık buna alışmıştı.
Kimse bir şey demedi.
Toge gözlerini kapattı.
Bir anlığına geçmiş konuşmalarını düşündü.
Suko bazen öyle şeyler söylüyordu ki...
İnsan anlamakta zorlanıyordu.
Ama onu rahatsız eden şey söyledikleri değildi.
Söylerken yüzünün hiç değişmemesiydi.
Sanki gerçekten yaşanmış şeylerden bahsetmiyormuş gibi.
Sanki...
Çok uzakta kalmış anıları anlatıyormuş gibi.
Ders bittikten sonra ikisi okuldan çıktı.
Sessizce yürüdüler.
Sokak kalabalıktı.
Arabalar geçiyordu.
İnsanlar konuşuyordu.
Normal bir gündü.
Ama Toge sonunda dayanamadı.
"Suko."
"Efendim?"
"Sen hiç korkuyor musun?"
Suko birkaç saniye düşündü.
Sonra omuz silkti.
"Bilmiyorum."
Toge kaşlarını çattı.
"Nasıl bilmiyorsun?"
Suko cevap vermedi.
Bir süre yürüdüler.
Sonra sakin bir sesle konuştu.
"Belki eskiden korkuyordum."
"Eskiden?"
"Evet."
"Neden?"
Suko kısa süre sustu.
Sonra sadece tek cümle söyledi.
"Hatırlamak istemediğim şeyler var."
İlk kez.
İlk kez Toge onun sesinde küçük bir değişim fark etti.
Çok küçüktü.
Ama vardı.
Toge konuşmadı.
Suko da konuşmadı.
Yürümeye devam ettiler.
O gece Toge uyuyamadı.
Yatağında tavana bakıyordu.
Aklında sürekli aynı görüntü dönüyordu.
Suko'nun yüzü.
O kısa sessizlik.
Ve söylediği cümle.
"Hatırlamak istemediğim şeyler var."
Toge yatağında doğruldu.
Kalbi biraz daha hızlı atıyordu.
Çünkü ilk kez...
Suko'nun bir sır sakladığından emin olmuştu.
Ve artık bunu öğrenmek istiyordu.
Hayır.
İstemekten fazlasıydı.
Bunu öğrenmesi gerekiyordu.
Suko kimdi?
Gerçekten ne yaşamıştı?
Neden bazen dünyaya ait değilmiş gibi görünüyordu?
Ve neden...
Bütün bunlara rağmen yalnız kalıyordu?
Toge pencereye baktı.
Gece sessizdi.
Ama kafasının içi değildi.
Sorular artık gitmiyordu.
Her gün biraz daha büyüyorlardı.
Ve Toge fark etmese de...
Bu merak yavaş yavaş takıntıya dönüşmeye başlamıştı.