"Good morning, Zeia!" mahaba at masiglang bati ni Ella.
Papunta kami ngayon sa garden dahil andoon ang susunod naming propesor. Ilang linggo na ang nakakalipas simula ng bumalik kami sa eskwelahan. Wala pa namang mga weirdong nangyayari maliban sa pagkamatay ng dalawang estudyante na halos hanggang ngayon ay napag uusapan pa.
"Andito na naman ang class B!" sabi nito matapos makita ang mga pamilyar na muka ng mga ito.
"Bakit kadalas naman nating makasaka ang mga Class B?" litong tanong ko kaya naman tumango-tango ito.
Mula sa gilid nakita ko si Madonna na kumakaway pa saakin kaya naman ngumiti ako at kumaway sakaniya pabalik. Hindi siya makakalapit saakin dahil nakahiwalay sila sa mga sasabak sa trial.
"Hindi ba? Baka siguro destiny talaga kami ni Grey! Epal lang talaga sa love story namin si An—good morning, Prof. Guilds!" naputol ang sasabihin nito dahil dumating na ang adviser namin.
"Morning, class. It's that time of year again where you're all—supposedly—ready to handle real magic, not just your putchi-putchi magic. If you fail to pass this trial, well... you'll have the pleasure of seeing my face again next year!" Malakas na tumawa pa ito, clearly amused by his own joke while the crowd groaned in unison.
"Okay, class! Settle down!" Over his shoulder, Prof. Guilds called out to the assistants lined up behind him. "Class B will only be here for support. Isn't that right, my dears?" Sumang-ayon ang mga ito kaya ngumiti nang malapad si Prof. Guilds.
"Well, then." Kumumpas ang kamay nito at biglang yumanig ang lupa.
Dahan-dahang nag-angatan ang mga damo sa paligid ng hardin, their roots pulling away from the soil like waking creatures. The rose bushes twined together, forming a massive, arching gateway right before our eyes.
The roses lit up, and the ethereal shine they emitted bathed the entire courtyard in a vivid, crimson glow. Floating petals drifted upward, defying gravity, each one humming with a distinct magical frequency.
"Behind this gate lies the Garden of Edith," Prof. Guilds announced, his humorous tone suddenly turning dead serious. "Touch a stem, survive the mental trial it forces upon your soul, and your grimoire will yield to you. Fail... and the garden will spit you right back out."
The sheer mana radiating from the glowing blooms sent a chill straight down my spine. Thick, heavy magic filled the air, malakas na kumalabog ang aking puso sa ribcage ko.
"Step forward, candidate one!" tawag ng isa sa mga Class B seniors, checking a long parchment scroll.
Nagtulakan ang mga kaklase ko, iniiwasan na malapit sa tumatawag. Walang gustong mauna. Ang sobrang pressure na nilalabas ng mga rosas ay sapat na para kabahan maski ako kaya medyo napa-urong pa ako.
I swallowed hard, gripping the edge of my sleeve. Sa gitna ng katahimikan at kaba ng lahat, my fingers twitched. Deep inside my consciousness, something stirred—a cold, impatient pulse responding directly to the blooming roses.
The demon in me is pactically begging me to step into the light and shatter whatever test this garden had waiting for us.
"Oh, ano? Ako pa ang pupunta? O baka pwede naman na I'll jst mark all of you as failed right now?" banta ni Prof. Guilds habang nakataas ang isang kilay.
Medyo tumaas ang isa kong kilay bago humakbang palapit. Sa paghakbang ko ay nakuha ko lahat ng atensyon ng mga kaklase ko. Nag bulungan agad ang mga ito at ang ilan pa ay nakahinga ng maluwag dahil hindi sila ang mauuna. May ilan din namang nakangisi at hinihintay akong mawala sa isipan.
The quiet crunch of gravel under my boots sounded like a gunshot in the dead silence.
"Oh? Look who's feeling brave," Prof. Guilds smirked, leaning slightly on the table infront of her. "Step right up, hija. Don't keep your grimoire waiting."
Habang lumalapit ako sa arko ay mas lumalamig ang aking nararamdaman. The heavy, sweet scent of roses mixed with the sharp metallic tang of raw mana, practically suffocating me. Up close, the thorns weren't just sharp—they were shimmering with dark, unstable energy.
Dahil kakapiranggot lang ng mana ang nananalaytay sa katawan ni Alezeia kaya hindi na ako nag taka na sa ganitong kasimpleng bagay ay ganito ang mga mararamdaman ng katawang ito.
"Take your time," one of the Class B seniors warned softly, her eyes filled with genuine concern. "Once your hand touches the vine, the illusion will pull you in. Fight whatever you see inside, or your magic will be rejected."
I took a sharp breath, raised my hand, and let my fingers graze the glowing crimson stem.
Snap.
The world instantly dissolved. Mabilis na nilamon ng kadiliman ang paligid ko, nawala ang bulungan at ang mga kasama ko sa isang iglap. The ground beneath my feet disappeared, leaving me floating in a void filled with thousands of floating, locked grimoires—and standing right in the center of them all was a looming, shadowy figure with glowing eyes, staring right down at me.
The trial had begun.
May kumisap na liwanag saaking harapan at dahan-dahang lumitaw doon ang isang pigura.
Ang higanteng pigura sa harap ko ay dahan-dahang humakbang lapit sa akin. Bawat hakbang nito, yumayanig ang buong paligid.
"Ito na ba 'yon?" ramdam ko ang panunuya sa boses nito. "Sa isang mahina at halos walang-manang katawan ka lang pala babagsak?"
Bago ko pa mapunit ang illusion na 'to, biglang bumalik sa isip ko ang sarili kong mga alaala.
Bumuhos ang lahat ng paghihirap ko mula sa nakaraan. Naalala ko ang lamig ng bakal na kadena sa mga pulso ko. Ang malupit na tawanan ng mga pumaslang sa akin habang ginagahasa, pinapahirapan, at pinapatay ako nang paulit-ulit. Dahil isa akong immortal, never naging dahilan ang kamatayan—nagigising lang ako palagi sa sarili kong dugo para lang ulitin nila ang pagpapahirap sa akin.
Hindi ko matandaan kung paano nga din ako nakapasok sa katawan ni Alezeia. Basta ang naalala ko nalang ay bigla nalang akong namulat sa bahay ni Alezeia at inaatake ng mga alagad ni Esra.
Isang madilim na ngisi ang gumuhit sa aking labi.
"Siguraduhin mong mapapatay mo ako ngayon dito," pabulong kong sabi habang nakatingin sa higanteng anino. "I didn't take this body just to be tested by weeds."
Mabilis kong pinakawalan ang buong mana ko. I realized wala kami sa human realm ngayon, at mukhang nanghimasok lang ang mga 'to sa trial ng eskwelahan.
Back in the mortal world, my power was constantly suppressed. The mortal realm was like kryptonite for an immortal demon possessing a human vessel. Hindi ko maidirekta ang buong lakas ko roon kasi sobrang hina ng katawang 'to—a single second of unleashing my true mana could easily obliterate this fragile body and erase the princess's sleeping soul forever.
Pero dito sa loob ng void? I didn't have to hold back.
Isang makapal na kulay lila ang kumalat sa buong paligid. Naramdaman ko ang paninigas ng katawan ng kung sino man ang nasa harapan ko.
"Sa...sandali! Sino ka—"
"Kneel," utos ko.
Mabilis na napalitan ng kulay lila na apoy ang paligid at dahan-dahan kong naririnig ang pag guho ng paligid.
Mula sa itaas, isang luma at kulay lila na grimoire na nakagapos sa makakapal na kadenang bakal ang mabilis na bumagsak. Pero bago pa man ito makalapit sa akin, the sheer density of my energy pulverized those iron chains into dust.
Nakalutang na lang ang grimoire sa tapat ng dibdib ko, nanginginig at naglalabas ng madilim na liwanag.
Tuluyang naging abo ang higanteng anino at dahan-dahan ding lumiwanag ang paligid, ngunit bago pa tuluyang lumiwanag ang paligid ay naglaho na sa aking kamay ang kulay lila na libro at muli kong nakita ang arko ng rosas sa aking harapan.
Nakarinig ako ng mahihinang singhap at dahan-dahang pumalakpak. Napalingon ako ngayon sa likuran kung nasaan ang mga kaklase at ibang seniors.
"Good job, Ms. Cohen! Ayaw ata ako makita next year, ah? Now, who's next?"
Hindi ko na alam ang susunod na nangyari dahil mabilis na sinakop ng kadiliman ang paningin ko.
NAGISING ako sa mahihinang bulungan saaking gilid. Dahan-dahan akong lumingon sa naririnig na boses. It was Madonna and Elle who were busy whispering to each other.
Naramdaman ata ni Madonna na nakatingin ako kaya lumingon siya at mabilis na dumalo saakin.
"Oh my god! What happened to you, Cohen? Nagulat ako nag liwanag naman ang mga rosas pero nawalan ka ng malay!" ani Madonna.
Umiling ako, "hindi ko nga din alam. Bigla nalang akong nawalan ng malay, siguro dahil mahina nga ang katawan ko at mababa nga ang mana." pagdadahilan ko nalang at mukang kinagat naman nila ang dahilan ko dahil totoo naman na mahina ang katawan ni Alezeia.